Πώς θα βελτιώσετε τη συμπεριφορά του παιδιού σας.

Μπορεί να βελτιωθεί η συμπεριφορά ενός παιδιού δίχως φωνές και γκρίνιες; Η ειδική σε θέματα γονιών Noël Janis-Norton υποστηρίζει πως ναι – και έχει σύμμαχό της μία διασημότητα, την ηθοποιό Έλενα Μπόναμ Κάρτερ που ορκίζεται ότι οι συμβουλές της, της άλλαξαν τη ζωή. Οι συμβουλές της Janis-Norton αποτελούν τμήμα ενός ολόκληρου προγράμματος που έχει επινοήσει και εξέδωσε ως οδηγό για γονείς. Τιτλοφορείται «Calmer, Easier, Happier Parenting: The Revolutionary Programme That Transforms Family Life» και υπόσχεται να φέρει την πολυπόθητη γαλήνη και ηρεμία στο σπίτι.

Να μερικές από τις συστάσεις του βιβλίου:

● Αποφύγετε τους γενικευμένους και υπερβολικούς επαίνους. Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας, αλλά οι γενικές και οι υπερβολικές εκφράσεις τους κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Αντί λοιπόν να λέτε «υπέροχα», «άψογα», «θαυμάσια», επιλέξτε τον συγκεκριμένο και συγκρατημένο έπαινο, όπως «βλέπω ότι διάβασες προσεκτικά τα μαθήματά σου, προσέχοντας την ορθογραφία σου και κάνοντας την αντιγραφή σου. Βλέπω επίσης ότι δεν άφησες κενά. Αυτό είναι πολύ καλό». Το κλειδί, κατά την Janis-Norton είναι να παρατηρείτε, να περιγράφετε με ακρίβεια και να μην χρησιμοποιείτε υπερθετικούς βαθμούς.

Να επαινείτε την απουσία της ενοχλητικής συμπεριφοράς. Για να αντιμετωπίσετε μια ενοχλητική συμπεριφορά του παιδιού π.χ. ότι μιλάει απότομα, τρώει τα νύχια του, σας διακόπτει όταν μιλάτε στο τηλέφωνο, ζητάει διαρκώς κάτι, δεν διαβάζει) αρχίστε να δίνετε έμφαση στις στιγμές που το παιδί δεν συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αυτές τις στιγμές, να χρησιμοποιείτε τον συγκεκριμένο/συγκρατημένο έπαινο για να του τις επισημαίνετε. Να λέτε λ.χ. «βλέπω ότι δεν με διέκοψες στο τηλέφωνο… αυτό είναι πολύ καλό».

Η έκφραση «βλέπω ότι…» κάνει τα παιδιά να τεντώνουν τ’ αυτιά τους, διότι δεν είναι μία έκφραση που χρησιμοποιούμε συχνά όταν θέλουμε να τα επιπλήξουμε ή να τα διορθώσουμε για κάτι. Σταδιακά, θα μάθουν τα παιδιά να συσχετίζουν το «βλέπω ότι…» με το ότι θα ακούσουν ότι έκαναν κάτι καλό, και θα επιδιώκουν ολοένα περισσότερο να το ακούσουν.

● Αφιερώστε τους «ειδικό» χρόνο. Κάθε ένας από τους γονείς πρέπει να αφιερώνει σε κάθε ένα από τα παιδιά λίγο ειδικό, αποκλειστικό χρόνο, που θα περνάνε κάνοντας οι δυο τους κάποιες δραστηριότητες. Ο χρόνος αυτός πρέπει να είναι καθημερινός ει δυνατόν, να διαρκεί τουλάχιστον 10 λεπτά και να μην αφιερώνεται για να βλέπουν μαζί τηλεόραση ή να παίζουν στο κομπιούτερ, αλλά σε κάτι άλλο που αρέσει και στους δύο. Τα παιδιά χρειάζονται πρωτίστως χρόνο από τον γονέα του ιδίου φύλου – κι αν ο ένας δεν υπάρχει, από άλλο κοντινό ενήλικα του ιδίου φύλου.

● Μάθετε να ακούτε πρώτα το παιδί. Για να λύσετε κάποιο πρόβλημα, πρέπει πρώτα να ακούσετε τι έχει να πει το παιδί, και αναλόγως να προσαρμόζετε την απάντησή σας. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά ξεπερνούν πιο εύκολα και πιο γρήγορα τον θυμό ή τα αρνητικά συναισθήματά τους, ενώ έχουν και την ευκαιρία να επεξεργαστούν τα συναισθήματά τους, να τα νιώσουν πλήρως και μετά να τα ξεπεράσουν και να ηρεμήσουν. Για να ακούσετε το παιδί, βάλτε στην άκρη τα δικά σας συναισθήματα, σταματήστε ό,τι κι αν κάνετε, συγκεντρωθείτε σε ό,τι σας λέει κοιτάζοντάς το στα μάτια και αναλογισθείτε πως μπορεί να νιώθει το παιδί. Το συναίσθημα που θα φαντασθείτε, εκφράστε το στο παιδί, δίχως όμως να το καθησυχάσετε, να προσπαθήσετε να εκλογικεύσετε, να του κάνετε κήρυγμα ή να το δικαιολογήσετε. Πείτε λ.χ. «ακούγεσαι πολύ απογοητευμένος/θυμωμένος που χάλασε το παιχνίδι σου».

Behavior-Management

● Ετοιμαστείτε εκ των προτέρων. Αυτή είναι μια πανίσχυρη τεχνική για να εξασφαλίσετε ότι το παιδί θα ακολουθεί τους κανόνες του σπιτιού. Πρέπει να την εφαρμόσετε πριν συμβεί η αρνητική συμπεριφορά και οπωσδήποτε όχι εν ώρα αψιμαχίας ή όταν βιάζεστε. Επιπλέον, το παιδί είναι αυτό που θα μιλάει, όχι εσείς.

Τι πρέπει να κάνετε; Διαλέξτε μια ουδέτερη στιγμή (να μην έχει προηγηθεί καυγάς) που θα έχετε άφθονο χρόνο στη διάθεσή σας. Καθίστε κάτω με το παιδί και θέστε του μερικά βασικά ερωτήματα (για κάθε ερώτημα και απάντηση, να αφιερώνετε έως 60 δευτερόλεπτα).

Κάθε ερώτηση πρέπει να είναι λεπτομερής και να μην απαντιέται με «ναι» ή «όχι», αλλά να έχει συγκεκριμένη απάντηση. Επιπλέον, επειδή το παιδί ξέρει τις απαντήσεις, εσείς δεν πρέπει να του τις πείτε, αλλά να περιμένετε να τις πει μόνο του.

Παράδειγμα; «Όταν γυρνάμε από το ποδόσφαιρο, τι είναι το πρώτο που πρέπει να κάνουμε; Πού θα βάλουμε την τσάντα; Πού θα βάλουμε τα παπούτσια; Τι θα κάνουμε τα λερωμένα ρούχα;».

Όσο πιο λεπτομερής είναι κάθε απάντηση του παιδιού, τόσο περισσότερο εντυπώνεται στη μνήμη του.

● Απομακρύνετε ό,τι αποσπά την προσοχή. Αν λ.χ. τα παιδιά σας παίζουν το πρωί αντί να ετοιμάζονται για το σχολείο, βάλτε τα ρούχα τους σε ξεχωριστά δωμάτια ώστε να μην συναντηθούν πριν ντυθούν. Ή πάλι αν αρνούνται να ντυθούν ζεστά το χειμώνα, εξαφανίστε τα καλοκαιρινά ρούχα από τα ντουλάπια ώστε να μην τα έχουν πρόχειρα και βάζουν κοντομάνικα.

● Μην ζητάτε ποτέ δεύτερη φορά το ίδιο πράγμα. Για να κάνει το παιδί ό,τι ζητάτε με το πρώτο (στο 90% των περιπτώσεων τουλάχιστον) εφαρμόστε την απλή μέθοδο που ακολουθεί. Είναι κατάλληλη για παιδιά ηλικίας άνω των 3 ετών και δεν συνιστάται σε δύο περιπτώσεις: όταν το παιδί κάθεται μπροστά σε μία οθόνη και όταν βιάζεστε.

Η μέθοδος έχει ως εξής:

1. Πηγαίνετε στο δωμάτιο όπου βρίσκεται το παιδί, σταθείτε δίπλα του και κοιτάξτε το.

2. Περιμένετε να γυρίσει να σας κοιτάξει και αυτό – αλλά να κοιτάει μόνο εσάς και πουθενά αλλού.

3. Πείτε στο παιδί τι θέλετε να κάνει – αργά, με απλά λόγια, με σαφήνεια και μόνο μία φορά.

4. Ζητήστε από το παιδί να επαναλάβει ό,τι του είπατε, λέγοντας «Πες μου σε παρακαλώ τι πρέπει να κάνεις τώρα» (μόλις το παιδί αρχίσει να το λέει, έχει αρχίσει να γίνεται δική του απόφαση και ευθύνη).

5. Περιμένετε στη θέση σας να κάνει το παιδί ό,τι του ζητήσατε – και κάθε τι σωστό που κάνει, να το επαινείτε συγκεκριμένα και συγκρατημένα.

Καθώς θα περνάει ο καιρός, το τελευταίο βήμα θα πάψει να είναι απαραίτητο και τελικά θα απαιτούνται μόνο τα τρία πρώτα.

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

Advertisements

Παιδί και Υπολογιστής

Οι υπολογιστές πλέον είναι στο δωμάτιο τους, είναι δίπλα τους και πολλές φορές η παρέα τους, ο ‘’κολλητός/ή τους’’. Πότε όμως είναι η κατάλληλη στιγμή για να ξεκινήσει αυτή η παρέα ; Ποιές είναι οι θετικές και αρνητικές παράμετροι από τη χρήση τους;

Πότε ξεκινάει η επάφή;

Ο προβληματισμός σχετικά με τη χρήση και την αποτελεσματικότητα των ηλεκτρονικών υπολογιστών στην εκπαίδευση είναι μεγάλος. Οι ισχυρότερες αμφιβολίες όμως αφορούν στην πρώτη παιδική ηλικία, από 3-8 ετών. Πώς μπορούν τα μικρά παιδιά, να χρησιμοποιήσουν τους υπολογιστές; Στην αρχή μόνο σαν παιχνίδι που είναι και το φυσιολογικό. Με αυτή τη λογική δεν υπάρχει λόγος να μην ασχοληθούν μαζί τους και τα παιδιά της πρώτης νηπιακής ηλικίας (3-5 ετών). ΄\Ετσι ακόμη και ένα δίχρονο παιδάκι θα μπορούσε να έλθει σε επαφή μ’ ένα απλό πρόγραμμα που απαιτεί απλώς το κτύπημα κάποιων πλήκτρων, μόνο και μόνο για να εξοικειωθεί με τον υπολογιστή και τη χρήση του.

Χρήση και όχι κατάχρηση
Αν ένα παιδί μάθει να ζει με τον υπολογιστή νιώθοντας πως του είναι απαραίτητος, θα  αρχίσει να απομονώνεται, κάτι που μπορεί να του προκαλέσει γενικότερα προβλήματα. Η μη εκδήλωση των συναισθημάτων, που είναι το αποτέλεσμα της παθητικής ενασχόλησης, βαθμιαία θα αποξενώσει το παιδί, κάνοντάς το ξένο ως προς το υπόλοιπο σύνολο. Ο υπολογιστής δεν μπορεί να βοηθήσει στην κοινωνική ένταξη του παιδιού, εφόσον δεν προσφέρει τις κατάλληλες «αρχές» συνύπαρξης με τους υπολοίπους. Το βασικό που πρέπει να μάθει λοιπόν ένα παιδί είναι η σωστή και λογική χρήση του υπολογιστή που δηλαδή του έιναι χρήσιμος και πότε αρχίζει να γίνεται επικίνδυνος.

Σωστή θέση και στάση

Η χρήση του υπολογιστή πρέπει να γίνεται με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις στο χώρο και στη στάση γιατί μπορέι να προκαλέσει προβλήματα στο παιδί

Το πρώτο είναι το ότι τα παιδιά κάθονται πολλές ώρες μπροστά από τον υπολογιστή χωρίς να κινούνται ή να αλλάζουν θέση. Αυτό δημιουργεί υπερένταση και καταπόνηση στους μυς. Επίσης προκαλούνται βλάβες λόγω επαναλαμβανόμενων κινήσεων με εμπλοκή των ίδιων αρθρώσεων και μυών.
Το δεύτερο πολύ συχνό λάθος είναι η κακή εργονομική κατάσταση του γραφείου ή του χώρου όπου το παιδί ασχολείται με τον υπολογιστή. Το να μην κάθεται ίσια, το να μην είναι τα μάτια του στο ίδιο επίπεδο με την οθόνη, το ποντίκι που μπορεί να μην είναι στο κατάλληλο μέγεθος για το χέρι του παιδιού, η ακόμη να μην είναι οι αγκώνες και τα γόνατα σε ορθή γωνία, μπορούν να προκαλέσουν μελλοντικά προβλήματα υγείας.

Ο μαγικός κόσμος του ιντερνετ

Για τα παιδιά το Internet αποτελεί μοναδικό και αναπόσπαστο τρόπο της καθημερινής ζωής πάρα πολλούς λόγους: επικοινωνία με φίλους – αναζήτηση υλικού για σχολικές εργασίες – μουσική – βιβλία και παιχνίδια. Τα παιδιά σήμερα από μια ηλικία και πάνω μεγαλώνουν, με το Internet να αποτελεί κομμάτι της ζωής τους, καθώς το χρησιμοποιούν στο σπίτι, με τους φίλους, στο σχολείο, εξερευνώντας την πληθώρα δυνατοτήτων που προσφέρει.
Επίσης, το Internet συμμετέχει με τον τρόπο του στην ένταξη των παιδιών στη σημερινή κοινωνία με ένα ιδιόμορφο τροπο μέσα από κοινωνικά δίκτυα όπως το facebook .

Το πλέον σημαντικό είναι να ενημερώνετε τα παιδιά σας για τη χρήση του Internet, να κατανοούν ότι έχετε την εμπειρία να τα κατευθύνετε σωστά και να τους παρέχετε πολύτιμες συμβουλές προστασίας. Για την πλειοψηφία των παιδιών, η χρήση του Internet θεωρείται απόλυτα ασφαλής και διασκεδαστική. Αλλά δυστυχώς τίποτα στη ζωή δεν είναι «απόλυτα» ασφαλές για πάντα και το Internet δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Όπως και στην ζωή μας, έτσι και στο Internet πρέπει να λαμβάνουμε προφυλάξεις την ασφάλεια την δική μας και της οικογενείας μας.

Προσοχή στον Εθισμό
Διεθνής έρευνες δείχνουν μια τάση των παιδιών να εθίζονται στο Ιντερνετ με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα υγείας είτε ψυχολογικά είτε σωματικά.
Τα ψυχολογικά συμπτώματα του παιδιού που έχει εθιστεί στο διαδίκτυο είναι:
Αποζητά όλο και περισσότερο τη «συντροφιά» του υπολογιστή του.
Ευφορία και χαρά όση ώρα το παιδί είναι συνδεδεμένο στο Internet.
Δεν σταματά εύκολα τις δραστηριότητες με τις οποίες ασχολείται στο διαδίκτυο.
Παραμελεί την οικογένεια και τους φίλους του.
Είναι οξύθυμο όταν δεν ασχολείται με το Internet.
Λέει ψέματα σχετικά με τις δραστηριότητές του.
Αντιμετωπίζει προβλήματα στο σχολείο.

Τα σωματικά συμπτώματα του παιδιού που έχει εθιστεί στο διαδίκτυο είναι:
Διαταραχές στη διατροφή.
Διαταραχές στο ωράριο ύπνου.
Μειωμένη αθλητική δραστηριότητα.
Ξηρά μάτια.
Ημικρανίες και πονοκέφαλοι.
Παραμέληση προσωπικής υγιεινής.

Η ώρα της αγοράς

Τι να προτιμήσω;

Ανκαι οι φορητοί υπολογιστές (laptops) έχουν γίνει μόδα πρέπει να γνωρίζετε ότι οι μη-φορητοί (desktop)είναι πιο οικονομικοί και έχουν συνήθως πολύ καλύτερες επιδόσεις από αντίστοιχους laptops. Το ίδιο ισχύει και για τις οθόνες. Αν επιλέξετε κάποιον μεταχειρισμένο υπολογιστή είναι σημαντικό να δοκιμάσετε αν τα εκπαιδευτικά προγράμματα και παιχνίδια (κατάλληλα για την ηλικία) δουλεύουν χωρίς διακοπές στον ήχο ή στην εικόνα.

Η οθόνη και τα μάτια σας

Αν και υπάρχουν οθόνες για υπολογιστές σε πολύ χαμηλές τιμές, οι ποιοτικά καλές οθόνες στοιχίζουν. Η οθόνη ίσως είναι ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια στον εξοπλισμό σας. Ελέγξτε το ρυθμό ανανέωσης της εικόνας. Όσο μεγαλύτερη η οθόνη τόσο μεγαλύτερη πρέπει να είναι και η συχνότητα ανανέωσης. Συνήθως συνιστάται μία συχνότητα πάνω από 80Ηz. Έτσι τα μάτια του παιδιού δεν κουράζονται.

Πως να παρακινήσω το παιδί μου να διαβάσει.

Η αξία του διαβάσματος είναι αδιαμφισβήτητη. Το διάβασμα ενός βιβλίου έχει πολλαπλά οφέλη. Κάποια από αυτά είναι η γνώση που μας προσφέρει, η μείωση του άγχους και η χαλάρωση, η επέκταση του λεξιλογίου, η βελτίωση της μνήμης και της συγκέντρωσης κ.α. Γι αυτό είναι καλό να παρακινήσουμε τα παιδιά να διαβάζουν, ώστε να βελτιώσουν πτυχές του εαυτού τους και διευρύνουν την φαντασία τους.

Τρόποι ώθησης των παιδιών στο διάβασμα:

  • Καλό θα ήταν να αποτελείτε πρότυπο για το παιδί σας.Να σας βλέπει να διαβάζετε, να δείχνεται ενθουσιασμό όταν διαβάζεται κάτι ενδιαφέρον και να του το διηγείστε.
  • Η αξία και τα οφέλη του βιβλίου πρέπει να αναφέρονται συχνά.
  • Η τηλεόραση πρέπει να παραμένει κλειστή όταν το παιδί διαβάζει ή όταν του προτείνεται να διαβάσει κάποιο βιβλίο γιατί είναι πιθανό η τηλεόραση να του αποσπάσει την προσοχή. Επίσης, καλό θα ήταν να μην μιλάτε στο τηλέφωνο ή να καλείτε παρέα κατά τη διάρκεια της μελέτης του.
  • Να επιβραβεύεται το παιδί σας όταν το βλέπεται να διαβάζει και αφού ολοκληρώσει το διάβασμα να του ζητάτε να σας αφηγηθεί το περιεχόμενο δείχνοντας βέβαια ενδιαφέρον και όχι προσπαθώντας να το ελέγξετε.
  • Μπορείτε να βάζετε μαζί στόχους που πρέπει να επιτευχθούν και να τους καταγράφετε. Θα μπορούσε να υπάρχει και κάποια επιβράβευση στην επίτευξή τους, είτε αυτή είναι λεκτική είτε πρόκειται για κάποιο παιχνίδι που μπορείτε να παίξετε μαζί.

Όταν το παιδί από μικρό μάθει την αξία του βιβλίου και εσείς αποτελείτε πρότυπο γι’ αυτό, το μόνο σίγουρο είναι πως αργά ή γρήγορα το παιδί θα αναζητήσει από μόνο του ένα βιβλίο. Ενθαρρύνετε τα με αγάπη και στοργικότητα και να είστε βέβαιοι πως η θετική ενίσχυση θα βοηθήσει.

Δεν μου αρέσει αυτό το φαγητό!

Τι μπορεί να φταίει;
Οι ασυνήθιστες αντιδράσεις των παιδιών στη γεύση, την μυρωδιά, την αφή, το χρώμα και τα χαρακτηριστικά της τροφής συχνά είναι έντονες και μεταβάλλονται με μεγάλη δυσκολία. Βέβαια οι δυσκολίες αυτές με το πέρασμα του χρόνου παρέρχονται σε σημαντικό βαθμό με τις ευχάριστες επιβραβεύσεις του παιδιού και με τον αυτοέλεγχο που αναπτύσσει το παιδί καθώς θυμάται τις υποδείξεις των γονέων ή των δασκάλων του και θέλει να είναι συνεπές. Επίσης, τα παιδιά όσο μεγαλώνουν εκφράζουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους αλλά και τους λόγους που δεν θέλουν να φάνε και αυτό είναι κάτι που βοηθάει στην κατανόηση και διευκολύνει τον διάλογο. Γενικά, πάντως να θυμάστε ότι οι δυσκολίες στην επικοινωνία, την κοινωνική αλληλεπίδραση και την κατανόηση καθιστούν σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματικές τις συνήθεις τεχνικές εκπαίδευσης.

Τρόποι αντιμετώπισης
Αρχικά θα πρέπει να ελεγχθεί μήπως το παιδί τους έχει κάποια σωματικά προβλήματα υγείας (στοματική κοιλότητα, οισοφάγος, γαστρεντερικό σύστημα, αντιδράσεις αλλεργικού τύπου κλπ) που του προκαλούν αντίδραση και άρνηση να φάει. Αφού αυτά αποκλειστούν αρχίζει η συστηματική παρατήρηση. Όσο περισσότερο καταλαβαίνετε το παιδί τόσο πιο εύκολα βρίσκετε λύσεις, μόνοι ή ακόμα καλύτερα και με την βοήθεια του ειδικού. Σε γενικές γραμμές οι βασικές αρχές που ως γονείς πρέπει να ακολουθούμε είναι:
1. Να σεβαστούμε το δικαίωμα να μην θέλει να φάει κάποιες τροφές.
2. Να είναι κατανοητό τι ζητάμε από το παιδί.
3. Να μην υπάρχει ένταση, πίεση και τιμωρία.
4. Να επιβραβεύονται όλες οι προσπάθειες του.

Χρήσιμες συμβουλές για καλή όρεξη
• Ακολουθήστε τις επιθυμίες του παιδιού.
• Μην το πιέζετε ποτέ.
Αν αρνείται να συνεχίσει, σταματήστε. Ξαναπροσπαθήστε μετά από ένα διάλειμμα.
• Μην το ταΐζετε γρήγορα.
• Μην το ταΐζετε μεγάλες μπουκιές.
• Αφήστε το μεγαλύτερο παιδί να φάει μόνο του σταδιακά και σταματήστε να ετοιμάζεται εσείς τις μπουκιές του.
• Δοκιμάστε να βάζετε μικρότερες μερίδες από αυτές που νομίζετε ότι θα φάει. Έτσι, δεν θα προσπαθεί να τελειώσει και ίσως ζητήσει κι άλλο.
• Δοκιμάστε διαφορετικές γεύσεις (πχ κάποια παιδιά δεν τρώνε οτιδήποτε γλυκό) ή θερμοκρασίες (κάποια προτιμούν τα πιο κρύα φαγητά, όπως πχ κάποια μωρά πίνουν καλύτερα το δροσερό και όχι το ζεστό γάλα).
• Προσπαθήστε να έχετε βλεματική επαφή και να επιβραβεύετε το παιδί όταν τρώει σωστά.
• Προσπαθήστε να τρώτε μαζί με το παιδί σας, ακόμα και αν το γεύμα είναι δεκατιανό.
• Αφήστε το παιδί να προσπαθήσει να φάει μόνο του και αγνοήστε την ακαταστασία που μπορεί να δημιουργεί.
• Γενικότερα, κρατήστε μια θετική ατμόσφαιρα και αποφύγετε τα αρνητικά και επικριτικά σχόλια στο τραπέζι.
• Προσπαθήστε όσο είναι δυνατό να τρώτε την ίδια ώρα κάθε μέρα χωρίς τσιμπολογήματα ή πολλά υγρά ενδιάμεσα και τα γεύματα να μην διαρκούν πολύ.
• Όταν δοκιμάζετε να του δώσετε κάτι καινούριο, δώστε μικρές ποσότητες και κάνετε μία-μία τις αλλαγές.
• Κανένα φαγητό δεν είναι «κακό» γι αυτό μην δίνετε συναισθηματικούς χαρακτηρισμούς στα φαγητά.
• Επιμένετε. Αν το παιδί σας αρνείται να φάει κάποιο φαγητό, εσείς επιμένετε να το μαγειρεύετε κάθε εβδομάδα. Κάποια στιγμή θα το ανεχτεί.
• Δοκιμάστε κάποιες φορές την αντίθετη ψυχολογία, δηλαδή προτρέψτε το να μην φάει κάτι, γιατί αρέσει πχ μόνο στους μεγάλους, αυτό ίσως κινήσει την περιέργεια του και θελήσει να το δοκιμάσει. Αυτό έχει συχνά αποτέλεσμα σε παιδιά που εμφανίζουν διαταραχές αυτιστικού φάσματος.
• Αν απομακρύνετε το παιδί από το τραπέζι λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς, μην του επιτρέψετε να ξαναγυρίσει. Κάποιοι κανόνες είναι για να τηρούνται.
• Ζητήστε από το παιδί σας να σας βοηθήσει στο μαγείρεμα.
• Καθίστε μαζί του και γράψτε το μενού της εβδομάδας.

Της Φλώρας Κασσαβέτη, με τη συνεργασία της Κωνσταντίνας Γκόλτσιου, Παιδίατρος-Αναπτυξιολόγος (www.gkoltsiou.gr).