Το Κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο ( Shel Silverstein )

Ένα υπέροχο βιβλίο για εσάς και τα παιδιά σας. Με βαθιά νοήματα για τον άνθρωπο, τις ανασφάλειες, τις αδυναμίες και τους φόβους του. Ένα βιβλίο που διδάσκει πως η προσωπική μας ολοκλήρωση είναι μια καθαρά δική μας υπόθεση…

Και ο Θεός έπλασε τη μητέρα (του Paulo Coelho)

Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.

– Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος. Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
– Το πρόβλημα δε είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο για να το κοιτάζει με αυστηρότητα όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κιΑΝ έχει εκείνη!

Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.

– Κι αυτό τι είναι;
– Ένας μηχανισμός αυτοθεραπείας. Δε θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει, θα πρέπει να ασχολείται με το σύζυγό της, με τα παιδιά, με το σπίτι.
– Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασικό πρότυπο με τα δύο χέρια, τα δύο μάτια, κλπ.

μαμά παιδί leonardo da vinci e-mama

Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:

– Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς δε θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.

Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή τη φορά ο Θεός είχε επιτύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:

– Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σ’ αυτό το πρότυπο μητέρας.
– Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ.
– Και σε τι χρησιμεύει;
– Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, θυμό, ενθουσιασμό.
– Κύριε, είστε μεγαλοφυΐα! Αναφώνησε ο άγγελος. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε για να συμπληρωθεί το πρότυπο.

Ο Θεός πρόσθεσε με ύφος μελαγχολικό:

– Δεν το έβαλα εγώ. Όταν συναρμολόγησα όλα τα μέρη, το δάκρυ εμφανίστηκε από μόνο του.

Ο άγγελος συγχάρηκε πάλι τον Παντοδύναμο κι έτσι δημιουργήθηκαν οι μητέρες.

Εύχομαι ο δάσκαλός μου να γνώριζε…

Τι θα θέλαμε άραγε να γνώριζε η δασκάλα μας, αν πηγαίναμε σχολείο; Τι θα θέλαμε να γνώριζε ο προϊστάμενός μας, αν εργαζόμασταν; Τι θα θέλαμε να γνώριζε ο σύντροφός μας, αν είχαμε σχέση; Τι θα θέλαμε να γνώριζε ο αδερφός μας, αν είχαμε αδερφό; Τι θα θέλαμε να γνωρίζουν οι γονείς μας; Τι θα θέλαμε να γνωρίζει ο καθηγητής μας, αν δίναμε Πανελλαδικές Εξετάσεις; Τι θα θέλαμε να γνώριζε ο καλύτερός μας φίλος, που δεν του έχουμε πει;

Πόσα πράγματα άραγε δεν γνωρίζουν οι κοντινοί μας άνθρωποι, που θα έπρεπε; Πόσα πράγματα θα μπορούσαμε να πούμε και όλη αυτή η διαδικασία θα λειτουργούσε απελευθερωτικά ή ανακουφιστικά τελικά για εμάς;

Μία δασκάλα από το Denver είναι η πηγή της έμπνευσης για το σημερινό άρθρο.. Η Kyle Schwartz θέλησε να γνωρίσει καλύτερα τους μαθητές της, την καθημερινότητά τους, για να καταλάβει με ποιους τρόπους θα μπορούσε να τους υποστηρίξει πιο αποτελεσματικά.. Οργάνωσε λοιπόν μία εργασία, στην οποία όλοι οι μαθητές θα έπρεπε να γράψουν ανώνυμα τι θα ήθελαν να γνώριζε για εκείνους.. Τα αποτελέσματα ήταν μάλλον εντυπωσιακά..

«Εύχομαι  ο δάσκαλός μου να ήξερε ότι δεν έχω μολύβια στο σπίτι για να κάνω τις εργασίες μου.. Εύχομαι ο δάσκαλός μου να γνώριζε πόσο πολύ μου λείπει ο μπαμπάς μου γιατί απελάθηκε στο Μεξικό όταν ήμουν τριών χρονών και δεν τον  έχω δει εδώ και έξι χρόνια.. Εύχομαι  να γνώριζε ο δάσκαλός μου πως μερικές φορές η μητέρα μου δεν υπογράφει τα απαραίτητα έγγραφα γιατί δεν είναι πολύ συχνά μαζί μου..Εύχομαι  ο δάσκαλός μου να γνώριζε πως δεν έχω κανέναν φίλο να παίξει μαζί μου.. Εύχομαι ο δάσκαλός μου να γνώριζε ότι θέλω να πάω στο κολλέγιο.. Εύχομαι ο δάσκαλός μου να γνώριζε τους γονείς μου.. Εύχομαι η δασκάλα μου να γνώριζε πόσο περήφανος είμαι για εκείνην, επειδή ποτέ δεν εγκαταλείπει κάτι και συνεχίζει να είναι μία υπέροχη δασκάλα και το εκτιμώ..»

Δυσκολίες της καθημερινότητας, οικονομικές δυσκολίες, φόβοι για το μέλλον αλλά και όνειρα.. Όλα αυτά αποτυπωμένα σε μικρά χαρτάκια, τα οποία οι περισσότεροι μαθητές επέλεξαν να γράψουν επώνυμα, και όχι ανώνυμα όπως αρχικά τους ζητήθηκε από τη δασκάλα τους..

Μία προσπάθεια επικοινωνίας από τους μαθητές ως ανταπόκριση στην προσπάθεια του δασκάλου τους να ανοίξει μία δίοδο πραγματικής επικοινωνίας.. Μία προσπάθεια απελευθέρωσης των συναισθημάτων και των ενδόμυχων φόβων.. Μία προσπάθεια αντιμετώπισης των φόβων και μία προσφορά γέφυρας για να βοηθηθούν..

Πόσα πράγματα άραγε θα λέγαμε σε διάφορους ανθρώπους και θα ευχόμασταν να γνωρίζουν, για να μας βοηθήσουν; Ποιες θα ήταν άραγε οι βαθύτερες σκέψεις μας αν μιλήσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους και ποια θα ήταν τα συναισθήματα που θα είχαμε; Και γιατί άραγε δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να το πράξουμε και χρειαζόμαστε ένα τόσο ισχυρό κίνητρο για να αντιμετωπίσουμε το φόβο έκθεσής μας στους άλλους ; Γιατί άραγε φοβόμαστε τόσο πολύ την πραγματική και ουσιαστική επικοινωνία;

I wish my teacher knew… (Εύχομαι ο δάσκαλός μου να γνώριζε…).. ή μήπως τελικά … I wish I could face my fear… (Εύχομαι να μπορούσα να αντιμετωπίσω το φόβο μου…)

Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι.

Αν και Χριστουγεννιάτικο, στις μέρες μας μικροί και μεγάλοι έχουμε ανάγκη το μήνυμα του παραμυθιού του Ευγένιου Τριβιζά. Ο Τρωκτικούλης, γυρνάει την πλάτη στον καταναλωτισμό και μας προτρέπει να μην απογοητευόμαστε όταν αποτυγχάνουμε αλλά να μένουμε πιστοί στο όνειρό μας γιατί είναι πολυτιμότερο από όλα τα δώρα του κόσμου.

Εδώ μπορείτε να δείτε την ταινία: