Ένα βίντεο για όλες τις μανούλες που γιορτάζουν σήμερα..

https:/ www.youtube.com/watch?v=DRoqk_z2Lgg

Advertisements

Εορτασμός της Πανελλαδικής Ημέρας Λογοθεραπείας.

Ο Σύλλογος Επιστημόνων Λογοπαθολόγων και Λογοθεραπευτών Ελλάδος ( ΣΕΛΛΕ) σας προσκαλεί για ακόμα μια χρονιά στον εορτασμό της Πανελλαδικής Ημέρας Λογοθεραπείας την Κυριακή, 10 Μαΐου 2015 και ώρα 10:00 έως 19:00 στην Αίγλη Ζαππείου.

Κύριο θέμα της ΠΗΛ για το 2015 θα είναι οι Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος και πώς μπορεί ένας Λογοθεραπευτής να συμβάλει στη βελτίωση της επικοινωνίας και της ποιότητας της ζωής μας ” ενώ θα πραγματοποιηθεί ομιλία με θέμα “ Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος: Σπάμε το κέλυφος. Η συμβολή της Λογοθεραπείας ”.

Θα είναι μια ημέρα γεμάτη με δωρεάν ατομικές συναντήσεις του κοινού με Λογοθεραπευτές, με ενημερωτικές ομιλίες, ενώ παράλληλα θα δοθούν απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα σχετικά με την Επιστήμη της Λογοθεραπείας και τους υπόλοιπους τομείς που μπορεί ένας Λογοθεραπευτής να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του.

Καθ ’όλη τη διάρκεια της ημέρας θα λειτουργεί έκθεση προϊόντων και υπηρεσιών ενώ ο περιβάλλων χώρος της Αίγλης θα μεταμορφωθεί σε έναν πολυχώρο δράσεων για παιδιά και γονείς. Λογής δημιουργικές δραστηριότητες, κληρώσεις, δώρα έκπληξη, έκθεση προϊόντων και υπηρεσιών και πολλά άλλα θα περιμένουν μικρούς και μεγάλους, διασφαλίζοντας έτσι ότι στις 10 Μαΐου, θα «Υπάρχει λόγος» να μας επισκεφτείτε.

Παρακαλούμε όσους επιθυμούν να κλείσουν ραντεβού με έναν από τους εθελοντές λογοθεραπευτές μας, να επικοινωνήσουν με τον ΣΕΛΛΕ στο 2103848362 (Πηνελόπη Πετράκου) ή να συμπληρώσουν και να αποστείλουν στην ηλεκτρονική διεύθυνση info@selle.gr την φόρμα εκδήλωσης ενδιαφέροντος που θα βρουν εδώ.

Βλάχου Τριανταφυλλια , Πρόεδρος ΣΕΛΛΕ

Λουΐζου Παναγιώτα, Επικεφαλής Επιτροπής Διοργάνωσης της ΠΗΛ, ΣΕΛΛΕ

Εύχομαι ο δάσκαλός μου να γνώριζε…

Τι θα θέλαμε άραγε να γνώριζε η δασκάλα μας, αν πηγαίναμε σχολείο; Τι θα θέλαμε να γνώριζε ο προϊστάμενός μας, αν εργαζόμασταν; Τι θα θέλαμε να γνώριζε ο σύντροφός μας, αν είχαμε σχέση; Τι θα θέλαμε να γνώριζε ο αδερφός μας, αν είχαμε αδερφό; Τι θα θέλαμε να γνωρίζουν οι γονείς μας; Τι θα θέλαμε να γνωρίζει ο καθηγητής μας, αν δίναμε Πανελλαδικές Εξετάσεις; Τι θα θέλαμε να γνώριζε ο καλύτερός μας φίλος, που δεν του έχουμε πει;

Πόσα πράγματα άραγε δεν γνωρίζουν οι κοντινοί μας άνθρωποι, που θα έπρεπε; Πόσα πράγματα θα μπορούσαμε να πούμε και όλη αυτή η διαδικασία θα λειτουργούσε απελευθερωτικά ή ανακουφιστικά τελικά για εμάς;

Μία δασκάλα από το Denver είναι η πηγή της έμπνευσης για το σημερινό άρθρο.. Η Kyle Schwartz θέλησε να γνωρίσει καλύτερα τους μαθητές της, την καθημερινότητά τους, για να καταλάβει με ποιους τρόπους θα μπορούσε να τους υποστηρίξει πιο αποτελεσματικά.. Οργάνωσε λοιπόν μία εργασία, στην οποία όλοι οι μαθητές θα έπρεπε να γράψουν ανώνυμα τι θα ήθελαν να γνώριζε για εκείνους.. Τα αποτελέσματα ήταν μάλλον εντυπωσιακά..

«Εύχομαι  ο δάσκαλός μου να ήξερε ότι δεν έχω μολύβια στο σπίτι για να κάνω τις εργασίες μου.. Εύχομαι ο δάσκαλός μου να γνώριζε πόσο πολύ μου λείπει ο μπαμπάς μου γιατί απελάθηκε στο Μεξικό όταν ήμουν τριών χρονών και δεν τον  έχω δει εδώ και έξι χρόνια.. Εύχομαι  να γνώριζε ο δάσκαλός μου πως μερικές φορές η μητέρα μου δεν υπογράφει τα απαραίτητα έγγραφα γιατί δεν είναι πολύ συχνά μαζί μου..Εύχομαι  ο δάσκαλός μου να γνώριζε πως δεν έχω κανέναν φίλο να παίξει μαζί μου.. Εύχομαι ο δάσκαλός μου να γνώριζε ότι θέλω να πάω στο κολλέγιο.. Εύχομαι ο δάσκαλός μου να γνώριζε τους γονείς μου.. Εύχομαι η δασκάλα μου να γνώριζε πόσο περήφανος είμαι για εκείνην, επειδή ποτέ δεν εγκαταλείπει κάτι και συνεχίζει να είναι μία υπέροχη δασκάλα και το εκτιμώ..»

Δυσκολίες της καθημερινότητας, οικονομικές δυσκολίες, φόβοι για το μέλλον αλλά και όνειρα.. Όλα αυτά αποτυπωμένα σε μικρά χαρτάκια, τα οποία οι περισσότεροι μαθητές επέλεξαν να γράψουν επώνυμα, και όχι ανώνυμα όπως αρχικά τους ζητήθηκε από τη δασκάλα τους..

Μία προσπάθεια επικοινωνίας από τους μαθητές ως ανταπόκριση στην προσπάθεια του δασκάλου τους να ανοίξει μία δίοδο πραγματικής επικοινωνίας.. Μία προσπάθεια απελευθέρωσης των συναισθημάτων και των ενδόμυχων φόβων.. Μία προσπάθεια αντιμετώπισης των φόβων και μία προσφορά γέφυρας για να βοηθηθούν..

Πόσα πράγματα άραγε θα λέγαμε σε διάφορους ανθρώπους και θα ευχόμασταν να γνωρίζουν, για να μας βοηθήσουν; Ποιες θα ήταν άραγε οι βαθύτερες σκέψεις μας αν μιλήσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους και ποια θα ήταν τα συναισθήματα που θα είχαμε; Και γιατί άραγε δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να το πράξουμε και χρειαζόμαστε ένα τόσο ισχυρό κίνητρο για να αντιμετωπίσουμε το φόβο έκθεσής μας στους άλλους ; Γιατί άραγε φοβόμαστε τόσο πολύ την πραγματική και ουσιαστική επικοινωνία;

I wish my teacher knew… (Εύχομαι ο δάσκαλός μου να γνώριζε…).. ή μήπως τελικά … I wish I could face my fear… (Εύχομαι να μπορούσα να αντιμετωπίσω το φόβο μου…)

Αντιμετωπίστε τη ζήλια του παιδιού σας.

Η ζήλια αρχίζει όταν το μωρό σας καταλαβαίνει ότι δεν θα σας έχει σε αποκλειστική διάθεση, δηλαδή από 6 περίπου μηνών. Όσο μεγαλώνει το αίσθημα αυτό μπορεί να το διαχειριστεί καλύτερα αλλά χρειάζεται τη βοήθειά σας για να αποφεύγει τις αναπόφευκτες στιγμές ζήλιας.

Πώς εκδηλώνεται η ζήλια;

Μπορεί να εκφραστεί με πολλούς τρόπους. Όπως εξηγεί η ψυχολόγος Ειρήνη Γιαννόπαπα. M.Sc. in Special Education,Speech Therapy & Parent Counseling, «κάποια παιδιά φοβούνται πως τα αγαπούν λιγότερο και έτσι απομονώνονται, άλλα έχουν επιθετική συμπεριφορά ενώ σε κάποια άλλα παρουσιάζει διαταραχή της συμπεριφοράς (είναι ανυπάκουο, φωνάζει, βρίζει, δαγκώνει κ.λπ). Κάποια παλινδρομούν και φέρονται σα μικρότερα ενώ κάποια άλλα, μην μπορώντας να εκφράσουν το άγχος τους, το σωματοποιούν».

Τι μπορείτε να κάνετε

1 Μη φοβάστε τη ζήλια

Δεν χρειάζεται να νιώθετε άσχημα επειδή το παιδί σας ζηλεύει. Η ζήλια είναι υγιές και φυσιολογικό συναίσθημα και απορρέει από το γεγονός ότι τα παιδιά αγαπούν ενώ αποτελεί μια κατάκτηση στην ανάπτυξή του, που καταδεικνύει την ικανότητα του να αγαπήσει. Αφήστε το να εκφραστεί ανοιχτά, ενθαρρύνετε το παιδί σας να εκφράσει όλα όσα νιώθει και δείξτε κατανόηση και τρυφερότητα.

2 Μην το κάνετε να ντρέπεται

Όταν του λέτε «θα έπρεπε να ντρέπεσαι που ζηλεύεις» θα το κάνετε απλώς να νιώσει χειρότερα και να πάψει να εκφράζει τα συναισθήματά του. Θέστε τα όρια που χρειάζονται αλλά εξηγήστε του ότι κάθε συναίσθημα είναι υπαρκτό και αποδεκτό.

3 Δώστε του προσοχή

Μια φορά μεγαλώνει και σας χρειάζεται. Το παιδί της προσχολικής  ηλικίας δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει την αγάπη σας όπως οι μεγάλοι. Το μόνο που διαθέτει είναι το ένστικτό του, το οποίο εκείνη τη στιγμή του λέει πως εσείς αρνείστε την προσοχή που θα ήθελε να του αφιερώσετε. Η δική του, λοιπόν, συμπεριφορά εξαρτάται από τη δική σας.

4 Παραδεχτείτε ότι ζηλεύετε κι εσείς

Δεν είναι κακό να παραδεχτείτε στο παιδί σας ότι έχετε κι εσείς ζηλέψει, φροντίστε όμως να προσθέσετε ότι αυτό το συναίσθημα δεν σας αναστατώνει ούτε σας χαλάει τη διάθεση.

5 Μην το συγκρίνετε με άλλα παιδιά

Η ζήλια ποικίλει από παιδί σε παιδί. Αν το συγκρίνετε με κάποιο άλλο παιδί αυτό που θα πετύχετε είναι να το κάνετε να ζηλεύει ακόμη περισσότερο αφού του επισημαίνετε σε πόσο μειονεκτική θέση βρίσκεται σε σύγκριση με το άλλο.

6 Αναζητήστε την αιτία

Η ζήλια μπορεί να είναι σημάδι βαθύτερων ανησυχιών του παιδιού, να νιώθει ανασφάλεια και έλλειψη αυτοπεποίθησης. Αν το παιδί αισθάνεται έτσι θα χρειαστεί να αναζητήσετε το λόγο για τον οποίο νιώθει έτσι.

Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι.

Αν και Χριστουγεννιάτικο, στις μέρες μας μικροί και μεγάλοι έχουμε ανάγκη το μήνυμα του παραμυθιού του Ευγένιου Τριβιζά. Ο Τρωκτικούλης, γυρνάει την πλάτη στον καταναλωτισμό και μας προτρέπει να μην απογοητευόμαστε όταν αποτυγχάνουμε αλλά να μένουμε πιστοί στο όνειρό μας γιατί είναι πολυτιμότερο από όλα τα δώρα του κόσμου.

Εδώ μπορείτε να δείτε την ταινία:

Πώς θα βελτιώσετε τη συμπεριφορά του παιδιού σας.

Μπορεί να βελτιωθεί η συμπεριφορά ενός παιδιού δίχως φωνές και γκρίνιες; Η ειδική σε θέματα γονιών Noël Janis-Norton υποστηρίζει πως ναι – και έχει σύμμαχό της μία διασημότητα, την ηθοποιό Έλενα Μπόναμ Κάρτερ που ορκίζεται ότι οι συμβουλές της, της άλλαξαν τη ζωή. Οι συμβουλές της Janis-Norton αποτελούν τμήμα ενός ολόκληρου προγράμματος που έχει επινοήσει και εξέδωσε ως οδηγό για γονείς. Τιτλοφορείται «Calmer, Easier, Happier Parenting: The Revolutionary Programme That Transforms Family Life» και υπόσχεται να φέρει την πολυπόθητη γαλήνη και ηρεμία στο σπίτι.

Να μερικές από τις συστάσεις του βιβλίου:

● Αποφύγετε τους γενικευμένους και υπερβολικούς επαίνους. Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας, αλλά οι γενικές και οι υπερβολικές εκφράσεις τους κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Αντί λοιπόν να λέτε «υπέροχα», «άψογα», «θαυμάσια», επιλέξτε τον συγκεκριμένο και συγκρατημένο έπαινο, όπως «βλέπω ότι διάβασες προσεκτικά τα μαθήματά σου, προσέχοντας την ορθογραφία σου και κάνοντας την αντιγραφή σου. Βλέπω επίσης ότι δεν άφησες κενά. Αυτό είναι πολύ καλό». Το κλειδί, κατά την Janis-Norton είναι να παρατηρείτε, να περιγράφετε με ακρίβεια και να μην χρησιμοποιείτε υπερθετικούς βαθμούς.

Να επαινείτε την απουσία της ενοχλητικής συμπεριφοράς. Για να αντιμετωπίσετε μια ενοχλητική συμπεριφορά του παιδιού π.χ. ότι μιλάει απότομα, τρώει τα νύχια του, σας διακόπτει όταν μιλάτε στο τηλέφωνο, ζητάει διαρκώς κάτι, δεν διαβάζει) αρχίστε να δίνετε έμφαση στις στιγμές που το παιδί δεν συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αυτές τις στιγμές, να χρησιμοποιείτε τον συγκεκριμένο/συγκρατημένο έπαινο για να του τις επισημαίνετε. Να λέτε λ.χ. «βλέπω ότι δεν με διέκοψες στο τηλέφωνο… αυτό είναι πολύ καλό».

Η έκφραση «βλέπω ότι…» κάνει τα παιδιά να τεντώνουν τ’ αυτιά τους, διότι δεν είναι μία έκφραση που χρησιμοποιούμε συχνά όταν θέλουμε να τα επιπλήξουμε ή να τα διορθώσουμε για κάτι. Σταδιακά, θα μάθουν τα παιδιά να συσχετίζουν το «βλέπω ότι…» με το ότι θα ακούσουν ότι έκαναν κάτι καλό, και θα επιδιώκουν ολοένα περισσότερο να το ακούσουν.

● Αφιερώστε τους «ειδικό» χρόνο. Κάθε ένας από τους γονείς πρέπει να αφιερώνει σε κάθε ένα από τα παιδιά λίγο ειδικό, αποκλειστικό χρόνο, που θα περνάνε κάνοντας οι δυο τους κάποιες δραστηριότητες. Ο χρόνος αυτός πρέπει να είναι καθημερινός ει δυνατόν, να διαρκεί τουλάχιστον 10 λεπτά και να μην αφιερώνεται για να βλέπουν μαζί τηλεόραση ή να παίζουν στο κομπιούτερ, αλλά σε κάτι άλλο που αρέσει και στους δύο. Τα παιδιά χρειάζονται πρωτίστως χρόνο από τον γονέα του ιδίου φύλου – κι αν ο ένας δεν υπάρχει, από άλλο κοντινό ενήλικα του ιδίου φύλου.

● Μάθετε να ακούτε πρώτα το παιδί. Για να λύσετε κάποιο πρόβλημα, πρέπει πρώτα να ακούσετε τι έχει να πει το παιδί, και αναλόγως να προσαρμόζετε την απάντησή σας. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά ξεπερνούν πιο εύκολα και πιο γρήγορα τον θυμό ή τα αρνητικά συναισθήματά τους, ενώ έχουν και την ευκαιρία να επεξεργαστούν τα συναισθήματά τους, να τα νιώσουν πλήρως και μετά να τα ξεπεράσουν και να ηρεμήσουν. Για να ακούσετε το παιδί, βάλτε στην άκρη τα δικά σας συναισθήματα, σταματήστε ό,τι κι αν κάνετε, συγκεντρωθείτε σε ό,τι σας λέει κοιτάζοντάς το στα μάτια και αναλογισθείτε πως μπορεί να νιώθει το παιδί. Το συναίσθημα που θα φαντασθείτε, εκφράστε το στο παιδί, δίχως όμως να το καθησυχάσετε, να προσπαθήσετε να εκλογικεύσετε, να του κάνετε κήρυγμα ή να το δικαιολογήσετε. Πείτε λ.χ. «ακούγεσαι πολύ απογοητευμένος/θυμωμένος που χάλασε το παιχνίδι σου».

Behavior-Management

● Ετοιμαστείτε εκ των προτέρων. Αυτή είναι μια πανίσχυρη τεχνική για να εξασφαλίσετε ότι το παιδί θα ακολουθεί τους κανόνες του σπιτιού. Πρέπει να την εφαρμόσετε πριν συμβεί η αρνητική συμπεριφορά και οπωσδήποτε όχι εν ώρα αψιμαχίας ή όταν βιάζεστε. Επιπλέον, το παιδί είναι αυτό που θα μιλάει, όχι εσείς.

Τι πρέπει να κάνετε; Διαλέξτε μια ουδέτερη στιγμή (να μην έχει προηγηθεί καυγάς) που θα έχετε άφθονο χρόνο στη διάθεσή σας. Καθίστε κάτω με το παιδί και θέστε του μερικά βασικά ερωτήματα (για κάθε ερώτημα και απάντηση, να αφιερώνετε έως 60 δευτερόλεπτα).

Κάθε ερώτηση πρέπει να είναι λεπτομερής και να μην απαντιέται με «ναι» ή «όχι», αλλά να έχει συγκεκριμένη απάντηση. Επιπλέον, επειδή το παιδί ξέρει τις απαντήσεις, εσείς δεν πρέπει να του τις πείτε, αλλά να περιμένετε να τις πει μόνο του.

Παράδειγμα; «Όταν γυρνάμε από το ποδόσφαιρο, τι είναι το πρώτο που πρέπει να κάνουμε; Πού θα βάλουμε την τσάντα; Πού θα βάλουμε τα παπούτσια; Τι θα κάνουμε τα λερωμένα ρούχα;».

Όσο πιο λεπτομερής είναι κάθε απάντηση του παιδιού, τόσο περισσότερο εντυπώνεται στη μνήμη του.

● Απομακρύνετε ό,τι αποσπά την προσοχή. Αν λ.χ. τα παιδιά σας παίζουν το πρωί αντί να ετοιμάζονται για το σχολείο, βάλτε τα ρούχα τους σε ξεχωριστά δωμάτια ώστε να μην συναντηθούν πριν ντυθούν. Ή πάλι αν αρνούνται να ντυθούν ζεστά το χειμώνα, εξαφανίστε τα καλοκαιρινά ρούχα από τα ντουλάπια ώστε να μην τα έχουν πρόχειρα και βάζουν κοντομάνικα.

● Μην ζητάτε ποτέ δεύτερη φορά το ίδιο πράγμα. Για να κάνει το παιδί ό,τι ζητάτε με το πρώτο (στο 90% των περιπτώσεων τουλάχιστον) εφαρμόστε την απλή μέθοδο που ακολουθεί. Είναι κατάλληλη για παιδιά ηλικίας άνω των 3 ετών και δεν συνιστάται σε δύο περιπτώσεις: όταν το παιδί κάθεται μπροστά σε μία οθόνη και όταν βιάζεστε.

Η μέθοδος έχει ως εξής:

1. Πηγαίνετε στο δωμάτιο όπου βρίσκεται το παιδί, σταθείτε δίπλα του και κοιτάξτε το.

2. Περιμένετε να γυρίσει να σας κοιτάξει και αυτό – αλλά να κοιτάει μόνο εσάς και πουθενά αλλού.

3. Πείτε στο παιδί τι θέλετε να κάνει – αργά, με απλά λόγια, με σαφήνεια και μόνο μία φορά.

4. Ζητήστε από το παιδί να επαναλάβει ό,τι του είπατε, λέγοντας «Πες μου σε παρακαλώ τι πρέπει να κάνεις τώρα» (μόλις το παιδί αρχίσει να το λέει, έχει αρχίσει να γίνεται δική του απόφαση και ευθύνη).

5. Περιμένετε στη θέση σας να κάνει το παιδί ό,τι του ζητήσατε – και κάθε τι σωστό που κάνει, να το επαινείτε συγκεκριμένα και συγκρατημένα.

Καθώς θα περνάει ο καιρός, το τελευταίο βήμα θα πάψει να είναι απαραίτητο και τελικά θα απαιτούνται μόνο τα τρία πρώτα.

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ